Αν με ξαναρωτήσεις να σου πω τι είναι η αγάπη...
ένα καράβι χάρτινο που ψάχνει για λιμάνι...
Καράβι που κάθε στιγμή περνάει τρικυμία, φουρτούνες, ανεμοστρόβιλους και γράφει ιστορία...
Έρωτας δίχως βάσανα δεν έχει σημασία, ένας στους δύο αν αγαπά αυτό είναι δυστυχία.
Λένε πως μοιάζει με φωτιά κανένας δεν γλιτώνει, όλοι μια μέρα καίγονται και όλοι μένουν μόνοι...
Σ' αυτούς τους στίχους έγραψα ποια είναι η αγάπη, το όνομα που γράφτηκε για μένα είναι κάτι...
Παίρνω λίγο φως από αυτά που δε μπορώ να δω...
Λίγη δύναμη από την αύρα σου και προχωρώ σ' ένα δωμάτιο αδειανό...
Τα πουλιά πετούν κοιτάζοντας να σε βρουν ο ουρανός μικραίνει κι ο πόνος επιμένει...
και προχωρώ και σ' αναζητώ, σε δρόμους και σε παραλίες, ξεχασμένες αμαρτίες...
Η ψυχή μες τη σκοτεινή σιωπή και η βροχή, τρέχει, μακριά, να βρέξει το κρυφό σου πρόσωπο... να το φιλήσει απαλά και δροσερά...
