Κλαίω για όλα αυτά που δεν έζησα ,
Κλαίω Που άφησα και πέρασε η αγάπη δίπλα μου Την ένιωσα , την μύρισα και δεν κατάφερα να την αγγίξω
Κλαίω, μάτια μου, για όλα τα δειλινά που μαζί δεν ζήσαμε Κλαίω και τα δάκρυα είναι βάλσαμο για την πονεμένη μου ψυχή
Κλαίω γιατί έχασα την αγνότητα της καρδιάς μου Γιατί σαν πόρνη βρώμισα την ψυχή μου
Κλαίω που σκότωνα κάθε μέρα την χαρά μου Κλαίω γιατί σε αγάπησα τοσο πολυ που τιποτα δεν εχει πια σημασία Οι μέρες ατελειωτες κυλάνε ,στην θλίψη μου γλυκά Επιτελους παραδίνομαι , τα δάκρυα με χαρα καλωςορίζω Και σενα που εχασα απο μεσα μου θρηνώ
Κλαιω γιατι σαν τον άμοιρο Οδυσσέα περιπλανιεμαι σε ενα Ταξίδι χωρίς τελος , δεν υπαρχει ομως για μένα Ιθάκη Το μονο που υπάρχει εκει εξω ειναι σειρήνες κάλπικες Και αφηνιασμένη θάλασσα γεμάτη κινδύνους
Κλαιω γιατι θυμάμαι το παιδί που ήμουν κάποτε και τις Βραδιές μετρούσα με ανυπομονησία τα αστέρια και ολο τον Κόσμο τρυφερά κρατούσα στα δυο μου χέρια
Κλαιω γιατί κάποτε πίστευα οτι οταν αγαπήσω πραγματικά Ολη πλάση γύρω μου θα φωτιστεί και για μενα θα παιζει η πιο Γλυκιά μουσική , σε μένα θα χαμογελάει το γελαστό φεγγάρι Και ενας χαμογελαστος άγγελος θα με χαιδεύει με τα λευκά φτερά του
Κλαιω γιατί στην ποδιά μου το μόνο που εχει απομείνει Ειναι κομμάτια απο ενα σπασμένο όνειρο Το μόνο που έμεινε να μου θυμίζει ολα αυτά που δεν έζησα Ειναι σκηνές απο όνειρα εραστών και αναμνήσεις απο φιλιά που Ποτε δεν γευτηκα
Κλαιω γιατί νομιζα οτι ζώ ενω σαν μια σκιά κάτω απο σύννεφα μαυρου Ουρανού πλανιεμαι , κλαιω γιατι νομιζα οτι ειχα όνειρα μέχρι που τα είδα στάχτη
κλαιω γιατι ολα γκρεμίστηκαν σαν κάστρα φτιαγμένα απο άμμο και το μόνο που μένει να τα θυμίζει ειναι τα λευκά του βοτσαλα που σκορπίστηκαν μεσα στην αμμουδιά και θυμίζουν νεκρά μαργαριτάρια
Κλαίω γιατί σ’ αγάπησα πολύ που τίποτα δεν έχει σημασία ποια για μένα
Κλαίω γιατί θυμάμαι όσα κάναμε μαζί κάποτε
Κλάιω γιατί πίστευα πίστευα ότ6ι όταν αγαπήσω πραγματικά θα με αγαπήσουν
Κλαίω γιατί το μόνο που έμεινε να μου θιμίζει όλα αυτά που ζήσαμε είναι φωτογραφίες και αναμνήσεις
Κλαίω γιατί νόμιζα ότι είχα όνειρα μέχρι που τα είδα κομμάτια
Κλαίω γιατί όλα γκρεμίστηκαν!
Κλαίω….
Για μένα ήσουν η ποιο όμορφη ιστορία.
Δεν με πειράζει που δεν με αγάπησες, μου φτάνει που με έχεις έστω και λίγο στην καρδιά σου
Πριν σε γνωρίσω ζούσα απλά σε ένα ψέμα..
Μαζί σου έγινα αληθινά ευτυχισμένη.
Επέστρεψα νωρίς στο σπίτι απόψε…
Σκέφτομαι..
Έπεσε κι ένα γλυκό αεράκι..
Και από το τώρα ανοιχτό παράθυρο έρχεται η μυρωδιά από το βρεγμένο χώμα.
Την φοβάμαι την βροχή…
Αλλά είναι σαν εσένα, ατίθαση και πισματάρα…
Ακόμη ρίχνει ψυχάλες, έβαλα ένα ποτήρι κρασί, κάθησα στο γραφείο μου..
Και περιμένω…
Ανυπομονούσα να βρεθώ κοντά σου.
Άναψα το φως μα με ζάληζε και το έσβησα. Βλέπεις ςίχα πιει κανά ποτηράκι παραπάνω
Κάπνησα ένα ακόμη τσιγάρο και υποσχέθηκα πως θα’ ναι το τελευταίο.
Κουλουριάστηκα στο κρεβάτι….δίπλα σου, όπως σου άρεσε
Άνοιξες τα μάτια, μου χαμογέλασες και με πήρες αγγαλιά.
«Μου έλειψες « είπες και εγώ χαμογέλασα… όνειρο με ανοιχτά τα μάτια..
Το κρασί…
Με κρατούσες αγκαλιά λες και φοβόσουν πως θα φύγω.
Ακούμπησα τα χείλη μου στα δικά σου απλά και μόνο για να νιώθω την ανάσα σου.
«Σ’ αγαπάω» σου ψιθύρισα στ’ αυτί και ‘ συ με έσφιξες στην αγκαλιά σου ποιο πολύ.
«Κοιμήσου μωρό μου» μου είπες, μα εγώ δεν ήθελα να κοιμηθώ
Νόμιζα πως θα φύγεις σαν έκλεινα τα μάτια και δεν ήθελα.
Σε κοιτούσα για ώρες μέχρι που δεν άντεξα άλλο πια και αποκοιμήθηκα.
Ξύπνησα δακρυσμένη για ακόμη μια φορά χωρίς να ξέρω το γιατί.
Σκούπησα γρύγορα τα μάτια μη με δει κανείς που κλαίω. Δεν ήθελα φοβόμουν.
Φοβόμουν πως θα καταλάβαιναν την ένταση της αγάπης που σου έχω και αυτό θα σε τρόμαζε.
Σ’ έψαξα μα δεν ήσουνα πουθενά..
Θυμήθηκα πως είχες πει πως φεύγεις…. Μήνες πρίν.
Κλαίω Που άφησα και πέρασε η αγάπη δίπλα μου Την ένιωσα , την μύρισα και δεν κατάφερα να την αγγίξω
Κλαίω, μάτια μου, για όλα τα δειλινά που μαζί δεν ζήσαμε Κλαίω και τα δάκρυα είναι βάλσαμο για την πονεμένη μου ψυχή
Κλαίω γιατί έχασα την αγνότητα της καρδιάς μου Γιατί σαν πόρνη βρώμισα την ψυχή μου
Κλαίω που σκότωνα κάθε μέρα την χαρά μου Κλαίω γιατί σε αγάπησα τοσο πολυ που τιποτα δεν εχει πια σημασία Οι μέρες ατελειωτες κυλάνε ,στην θλίψη μου γλυκά Επιτελους παραδίνομαι , τα δάκρυα με χαρα καλωςορίζω Και σενα που εχασα απο μεσα μου θρηνώ
Κλαιω γιατι σαν τον άμοιρο Οδυσσέα περιπλανιεμαι σε ενα Ταξίδι χωρίς τελος , δεν υπαρχει ομως για μένα Ιθάκη Το μονο που υπάρχει εκει εξω ειναι σειρήνες κάλπικες Και αφηνιασμένη θάλασσα γεμάτη κινδύνους
Κλαιω γιατι θυμάμαι το παιδί που ήμουν κάποτε και τις Βραδιές μετρούσα με ανυπομονησία τα αστέρια και ολο τον Κόσμο τρυφερά κρατούσα στα δυο μου χέρια
Κλαιω γιατί κάποτε πίστευα οτι οταν αγαπήσω πραγματικά Ολη πλάση γύρω μου θα φωτιστεί και για μενα θα παιζει η πιο Γλυκιά μουσική , σε μένα θα χαμογελάει το γελαστό φεγγάρι Και ενας χαμογελαστος άγγελος θα με χαιδεύει με τα λευκά φτερά του
Κλαιω γιατί στην ποδιά μου το μόνο που εχει απομείνει Ειναι κομμάτια απο ενα σπασμένο όνειρο Το μόνο που έμεινε να μου θυμίζει ολα αυτά που δεν έζησα Ειναι σκηνές απο όνειρα εραστών και αναμνήσεις απο φιλιά που Ποτε δεν γευτηκα
Κλαιω γιατί νομιζα οτι ζώ ενω σαν μια σκιά κάτω απο σύννεφα μαυρου Ουρανού πλανιεμαι , κλαιω γιατι νομιζα οτι ειχα όνειρα μέχρι που τα είδα στάχτη
κλαιω γιατι ολα γκρεμίστηκαν σαν κάστρα φτιαγμένα απο άμμο και το μόνο που μένει να τα θυμίζει ειναι τα λευκά του βοτσαλα που σκορπίστηκαν μεσα στην αμμουδιά και θυμίζουν νεκρά μαργαριτάρια
Κλαίω γιατί σ’ αγάπησα πολύ που τίποτα δεν έχει σημασία ποια για μένα
Κλαίω γιατί θυμάμαι όσα κάναμε μαζί κάποτε
Κλάιω γιατί πίστευα πίστευα ότ6ι όταν αγαπήσω πραγματικά θα με αγαπήσουν
Κλαίω γιατί το μόνο που έμεινε να μου θιμίζει όλα αυτά που ζήσαμε είναι φωτογραφίες και αναμνήσεις
Κλαίω γιατί νόμιζα ότι είχα όνειρα μέχρι που τα είδα κομμάτια
Κλαίω γιατί όλα γκρεμίστηκαν!
Κλαίω….
Για μένα ήσουν η ποιο όμορφη ιστορία.
Δεν με πειράζει που δεν με αγάπησες, μου φτάνει που με έχεις έστω και λίγο στην καρδιά σου
Πριν σε γνωρίσω ζούσα απλά σε ένα ψέμα..
Μαζί σου έγινα αληθινά ευτυχισμένη.
Επέστρεψα νωρίς στο σπίτι απόψε…
Σκέφτομαι..
Έπεσε κι ένα γλυκό αεράκι..
Και από το τώρα ανοιχτό παράθυρο έρχεται η μυρωδιά από το βρεγμένο χώμα.
Την φοβάμαι την βροχή…
Αλλά είναι σαν εσένα, ατίθαση και πισματάρα…
Ακόμη ρίχνει ψυχάλες, έβαλα ένα ποτήρι κρασί, κάθησα στο γραφείο μου..
Και περιμένω…
Ανυπομονούσα να βρεθώ κοντά σου.
Άναψα το φως μα με ζάληζε και το έσβησα. Βλέπεις ςίχα πιει κανά ποτηράκι παραπάνω
Κάπνησα ένα ακόμη τσιγάρο και υποσχέθηκα πως θα’ ναι το τελευταίο.
Κουλουριάστηκα στο κρεβάτι….δίπλα σου, όπως σου άρεσε
Άνοιξες τα μάτια, μου χαμογέλασες και με πήρες αγγαλιά.
«Μου έλειψες « είπες και εγώ χαμογέλασα… όνειρο με ανοιχτά τα μάτια..
Το κρασί…
Με κρατούσες αγκαλιά λες και φοβόσουν πως θα φύγω.
Ακούμπησα τα χείλη μου στα δικά σου απλά και μόνο για να νιώθω την ανάσα σου.
«Σ’ αγαπάω» σου ψιθύρισα στ’ αυτί και ‘ συ με έσφιξες στην αγκαλιά σου ποιο πολύ.
«Κοιμήσου μωρό μου» μου είπες, μα εγώ δεν ήθελα να κοιμηθώ
Νόμιζα πως θα φύγεις σαν έκλεινα τα μάτια και δεν ήθελα.
Σε κοιτούσα για ώρες μέχρι που δεν άντεξα άλλο πια και αποκοιμήθηκα.
Ξύπνησα δακρυσμένη για ακόμη μια φορά χωρίς να ξέρω το γιατί.
Σκούπησα γρύγορα τα μάτια μη με δει κανείς που κλαίω. Δεν ήθελα φοβόμουν.
Φοβόμουν πως θα καταλάβαιναν την ένταση της αγάπης που σου έχω και αυτό θα σε τρόμαζε.
Σ’ έψαξα μα δεν ήσουνα πουθενά..
Θυμήθηκα πως είχες πει πως φεύγεις…. Μήνες πρίν.
