Χθες ήμουνα με άδεια..
Κάθισα την Τετάρτη μέχρι αργά..
Έκανα babysitting και έτσι είχα χρόνο να κάτσω να σκεφτώ..
Είχα πάρει το pc μου και το μετέφερα στο σαλόνι..
Το μωρό κοιμήθηκε, καπνίζω και είναι κρίμα..
Αχ και να είχα τα παιδιά μας, θα ήμουν πολύ καλή μαμά.
Έκλισα τα φώτα, γέμισα το ποτήρι μου με ούζο και 7up ..
Άρχισα να πίνω για να ξεχάσω ότι μπορούσα να έχω και εγώ τα δικά μου παιδιά..
Ήταν και η στιγμή που μίλησα με το κολλητό σου..
Εκείνη ήταν η ώρα που μου κόπηκαν τα πόδια .. είπε πως με σιχαίνεσαι, δεν με πας ποια, ότι πάντα σου γούσταρες την Άντρια την κοπέλα του φίλου σου.. ότι είμαι πολύ τρελή που σε αγάπησα, ενώ μέσα μου ήξερα ότι αυτή η σχέση δεν κόλλαγε με την διαφορά ηλικίας..
Αλήθεια έπρεπε να αφήσω τα μωρά… το πρώτο τουλάχιστον για να μην έρχονταν τα δεύτερα… έτσι είπε.. και θα με έτρεχες ξοπίσω.. είναι στο μόνο που συμφώνησα μαζί του.. και στο ότι αυτή η σχέση μαζί σου με κατάστρεψε..
Βλέπει;
Εγώ μόνο ξέρω τελικά τι πέρασα..
Το τι περνώ είναι στάδια – στάδια..
Μερικές φορές, όταν δεν έχω τι να κάνω ναι σε θυμάμαι..
Μερικές φορές όταν βλέπω μωρά σε θυμάμαι και σε αηδιάζω..
Όταν βλέπω ζευγάρια μου λείπεις..
Όταν είμαι με τις φίλες μου και διασκεδάζω σε ξεχνώ, όχι γιατί θέλω, αλλά πρέπει έτσι πρέπει για το καλό μου ΕΜΕΝΑ και όχι κανενός άλλου.
Θα σε ξεχάσω, θα σε ξεπεράσω, μην ξεχνάς η σχέση αυτή ήταν μόνο για το κρεβάτι, τίποτα άλλο.. είχε δίκαιο τελικά και ο κολλητός σου αλλά και ο μπαμπάς σου..
Γι’ αυτό με αηδίασες, γι’ αυτό δεν με πας ποια.. χόρτασες..
Όπως θα κάνεις και τώρα ποια..
Αυτό έχει σημασία για σένα.. το κρεβάτι, να είσαι εκεί να πηδάς και τίποτ’ άλλο.
Αυτός ήταν ο στόχος σου από μιας αρχής..
Είμαι χαζή που δεν το είδα από την αρχή..
Που ήταν το μυαλό μου ρε γαμώ το..
Εγώ 23 και εσύ 18…
Τι να ήθελες από μένα;
Πήδημα, πήδημα και μόνο πήδημα..
Ξέρεις, μακάρι όμως να σε ικανοποίησα καλά..
Μακάρι να έχεις έστω και από εκεί μια ανάμνηση.. καλή..
Μάθε όμως να κάνεις και εσύ καλύτερα.. σου αγόρασα βιβλίο, μιας και σκοπός σου αυτός είναι, κάνε το σωστά!
Δεν ξέρω τι έπαθα, αλλά θυμήθηκα τα λόγια της φίλης μου …
«όταν χωρίσεις από τον Μιχάλη, δεν θα σε νοιάζει τίποτα, από κανένα και από τίποτα, θα ξενερώσεις με τα πάντα και τους πάντες» και όντως έτσι είναι..
Από την μέρα που τελειώσαμε, οριστικά εκείνο το Σάββατο το πρωί.. όλα άλλαξαν μέσα μου, μιλάω με πολλούς αλλά με κανένα δεν ασχολούμαι, βγαίνω, πίνω, διασκεδάζω και αδιαφορώ για τους άλλους γύρο μου, ακόμα και αυτά που βλέπω και κάνω… όλα!
Έγινα άλλος άνθρωπος…
Πολύ ποιο σκληρός απ’ ότι ήμουν πριν σε γνωρίσω..
Δεν θα σε κατηγορήσω γι’ αυτό, αντίθετα θα σε ευχαριστήσω.
Δεν ξέρεις πόσο καλό είναι να είσαι σκληρός με την ζωή και τους γύρο σου, πόσο ωραίο είναι να μην «φακκάς πεννιά» όπως λέμε εδώ στα μέρη μας..
…. Δεν θα ασχοληθώ άλλο.
Τα κατάφερες!
Αυτό που εύχομαι και ελπίζω είναι μια μέρα, ότι μα ότι μου έκανες να τα βρεις μπροστά σου, δεν είμαι κακιά, απλά έκανες πολλά και συμπεριφέρθηκες σκάρτα και αυτό είναι που με πόνεσε, αυτό είναι που με κάνει να είμαι καλά, το ότι εγώ θυσίασα μέχρι και τον εαυτό μου για σένα, τρελάθηκα και όμως είχα και έχω την δύναμη να συγχωρώ και να είμαι καλά.. να ζω και να έχω δίπλα μου πραγματικούς φίλους και όχι οτιδήποτε άλλο από αυτό που είναι.
Να προσέχεις στην ζωή σου και εύχομαι ολόψυχα τα λάθη που έκανες, να μην τα ξανακάνεις.. γιατί καμιά άλλη δεν θα είναι Άντρη και καμιά άλλη δεν θα δει τον Μιχάλη αλλά τον εαυτό της και τότε όχι μόνο εσύ αλλά και η οικογένεια σου θα τρελαθείτε… και τότε θα με θυμηθείτε.. πράγμα που δεν το θέλω.
Θέλω να με μισείς και να με διαγράψεις εντελώς από τις σκέψεις, από το μυαλό και από τις αναμνήσεις σου… εγώ τέτοιου είδους ανθρώπους που δεν έχουν ούτε ιερό αλλά ούτε όσιο, δεν γουστάρω να έχουν τίποτα από μένα.. και όλα αυτά για να είσαι εσύ καλά και χαρούμενος.
Τέλος Μιχαλάκι μου, τέλος.
Έτσι όπως αρχίσαμε τελειώνουμε…
Δυο άγνωστοι!
Γιατί έτσι ξεχνάω…
Πετάω και ζω…
Ζω ξανά και είμαι καλά!
Κάθισα την Τετάρτη μέχρι αργά..
Έκανα babysitting και έτσι είχα χρόνο να κάτσω να σκεφτώ..
Είχα πάρει το pc μου και το μετέφερα στο σαλόνι..
Το μωρό κοιμήθηκε, καπνίζω και είναι κρίμα..
Αχ και να είχα τα παιδιά μας, θα ήμουν πολύ καλή μαμά.
Έκλισα τα φώτα, γέμισα το ποτήρι μου με ούζο και 7up ..
Άρχισα να πίνω για να ξεχάσω ότι μπορούσα να έχω και εγώ τα δικά μου παιδιά..
Ήταν και η στιγμή που μίλησα με το κολλητό σου..
Εκείνη ήταν η ώρα που μου κόπηκαν τα πόδια .. είπε πως με σιχαίνεσαι, δεν με πας ποια, ότι πάντα σου γούσταρες την Άντρια την κοπέλα του φίλου σου.. ότι είμαι πολύ τρελή που σε αγάπησα, ενώ μέσα μου ήξερα ότι αυτή η σχέση δεν κόλλαγε με την διαφορά ηλικίας..
Αλήθεια έπρεπε να αφήσω τα μωρά… το πρώτο τουλάχιστον για να μην έρχονταν τα δεύτερα… έτσι είπε.. και θα με έτρεχες ξοπίσω.. είναι στο μόνο που συμφώνησα μαζί του.. και στο ότι αυτή η σχέση μαζί σου με κατάστρεψε..
Βλέπει;
Εγώ μόνο ξέρω τελικά τι πέρασα..
Το τι περνώ είναι στάδια – στάδια..
Μερικές φορές, όταν δεν έχω τι να κάνω ναι σε θυμάμαι..
Μερικές φορές όταν βλέπω μωρά σε θυμάμαι και σε αηδιάζω..
Όταν βλέπω ζευγάρια μου λείπεις..
Όταν είμαι με τις φίλες μου και διασκεδάζω σε ξεχνώ, όχι γιατί θέλω, αλλά πρέπει έτσι πρέπει για το καλό μου ΕΜΕΝΑ και όχι κανενός άλλου.
Θα σε ξεχάσω, θα σε ξεπεράσω, μην ξεχνάς η σχέση αυτή ήταν μόνο για το κρεβάτι, τίποτα άλλο.. είχε δίκαιο τελικά και ο κολλητός σου αλλά και ο μπαμπάς σου..
Γι’ αυτό με αηδίασες, γι’ αυτό δεν με πας ποια.. χόρτασες..
Όπως θα κάνεις και τώρα ποια..
Αυτό έχει σημασία για σένα.. το κρεβάτι, να είσαι εκεί να πηδάς και τίποτ’ άλλο.
Αυτός ήταν ο στόχος σου από μιας αρχής..
Είμαι χαζή που δεν το είδα από την αρχή..
Που ήταν το μυαλό μου ρε γαμώ το..
Εγώ 23 και εσύ 18…
Τι να ήθελες από μένα;
Πήδημα, πήδημα και μόνο πήδημα..
Ξέρεις, μακάρι όμως να σε ικανοποίησα καλά..
Μακάρι να έχεις έστω και από εκεί μια ανάμνηση.. καλή..
Μάθε όμως να κάνεις και εσύ καλύτερα.. σου αγόρασα βιβλίο, μιας και σκοπός σου αυτός είναι, κάνε το σωστά!
Δεν ξέρω τι έπαθα, αλλά θυμήθηκα τα λόγια της φίλης μου …
«όταν χωρίσεις από τον Μιχάλη, δεν θα σε νοιάζει τίποτα, από κανένα και από τίποτα, θα ξενερώσεις με τα πάντα και τους πάντες» και όντως έτσι είναι..
Από την μέρα που τελειώσαμε, οριστικά εκείνο το Σάββατο το πρωί.. όλα άλλαξαν μέσα μου, μιλάω με πολλούς αλλά με κανένα δεν ασχολούμαι, βγαίνω, πίνω, διασκεδάζω και αδιαφορώ για τους άλλους γύρο μου, ακόμα και αυτά που βλέπω και κάνω… όλα!
Έγινα άλλος άνθρωπος…
Πολύ ποιο σκληρός απ’ ότι ήμουν πριν σε γνωρίσω..
Δεν θα σε κατηγορήσω γι’ αυτό, αντίθετα θα σε ευχαριστήσω.
Δεν ξέρεις πόσο καλό είναι να είσαι σκληρός με την ζωή και τους γύρο σου, πόσο ωραίο είναι να μην «φακκάς πεννιά» όπως λέμε εδώ στα μέρη μας..
…. Δεν θα ασχοληθώ άλλο.
Τα κατάφερες!
Αυτό που εύχομαι και ελπίζω είναι μια μέρα, ότι μα ότι μου έκανες να τα βρεις μπροστά σου, δεν είμαι κακιά, απλά έκανες πολλά και συμπεριφέρθηκες σκάρτα και αυτό είναι που με πόνεσε, αυτό είναι που με κάνει να είμαι καλά, το ότι εγώ θυσίασα μέχρι και τον εαυτό μου για σένα, τρελάθηκα και όμως είχα και έχω την δύναμη να συγχωρώ και να είμαι καλά.. να ζω και να έχω δίπλα μου πραγματικούς φίλους και όχι οτιδήποτε άλλο από αυτό που είναι.
Να προσέχεις στην ζωή σου και εύχομαι ολόψυχα τα λάθη που έκανες, να μην τα ξανακάνεις.. γιατί καμιά άλλη δεν θα είναι Άντρη και καμιά άλλη δεν θα δει τον Μιχάλη αλλά τον εαυτό της και τότε όχι μόνο εσύ αλλά και η οικογένεια σου θα τρελαθείτε… και τότε θα με θυμηθείτε.. πράγμα που δεν το θέλω.
Θέλω να με μισείς και να με διαγράψεις εντελώς από τις σκέψεις, από το μυαλό και από τις αναμνήσεις σου… εγώ τέτοιου είδους ανθρώπους που δεν έχουν ούτε ιερό αλλά ούτε όσιο, δεν γουστάρω να έχουν τίποτα από μένα.. και όλα αυτά για να είσαι εσύ καλά και χαρούμενος.
Τέλος Μιχαλάκι μου, τέλος.
Έτσι όπως αρχίσαμε τελειώνουμε…
Δυο άγνωστοι!
Γιατί έτσι ξεχνάω…
Πετάω και ζω…
Ζω ξανά και είμαι καλά!
