για το έτσι πρέπει...

Ήθελα μόνο να ξέρεις, ότι ΠΟΤΕ δεν ήθελα να φτάσουμε σε τέτοιο σημείο.
Είμαι χάλια ναι… θα μου περάσει όμως και ο λόγος;
Επειδή έδωσες κάποιες υποσχέσεις τις οποίες δεν τήρησες.
Υποσχέσεις που τελικά απέδειξες τόσα πολλά.
Ξεχνάς καταστάσεις που έγιναν και με πετάς έτσι απλά…χωρίς μια λέξη.
Αυτό είναι που με πόνεσε.
Αυτό είναι που δεν άντεξα.
Όπως και εσύ έτσι και εγώ άλλαξα.
Ήμαστε σε μια θέση ίδια, σαν χαρακτήρες.
Περάσαμε πολλά και αυτό μας έκανε έτσι, κοίτα όμως, ούτε εσύ αλλά ούτε εγώ ήμαστε κακοί άνθρωποι, οι καταστάσεις μας έκαναν έτσι αλλά τίποτα δεν άξιζε να χαλάσουμε αυτή την ηρεμία και αυτόν τον έρωτα που ζούσαμε…

Με έχασες και σε έχασα από λάθη δικά μας και για θέλω άλλον.
Αυτό μονάχα ξέρω.
Αυτό μονάχα θα έχω να λέω.
Όσο για ΜΑΣ, δεν υπάρχει ποιο πέρα.
Θα μείνεις μια ανάμνηση γλυκιά…
Μια θέση στην καρδούλα μου, που εύχομαι μόνο μην την χάσεις κι άλλο.
Να ξέρεις ότι τίποτα δεν θέλω άλλο από σένα, ούτε δώρα, ούτε τίποτα…
… είναι δικά σου, σου τα χάρισα και άλλα σου τα έγραψα με όλη μου την καρδιά και με όλη μου την καλή διάθεση, σου ανήκουν.
Να τα κρατήσεις και αλήθεια, μια μέρα θα καταλάβεις με πόνο, τα όσα πρόσφερα, τα όσα έκανα και τα όσα ένιωσα για σένα.
Έτσι είναι πάντα, ο τροχός γυρίζει… άμα τον αφήσεις.
Γι’ αυτό δεν τον άφηνα μέχρι σήμερα.
Δεν θέλω να πονέσεις όπως πονάω εγώ, όσο πόνεσα εγώ.
Λυπάμαι.
Όμως ξέρω ότι με αυτό σου τον εγωισμό ποτέ δεν θα το πεις ότι έκανες ΛΑΘΟΣ!
Μα μάθε, ότι δεν θέλω να μου το πεις, ούτε να το δω…
Μου φτάνει μόνο εσύ να καταλάβεις και αλήθεια αυτό είναι υπεραρκετό.