Επαναστροφή;
Ο μπαμπάς σου ότι κάνεις, όπου πας και ότι λες τα ξέρει όλα;
…όταν θα μπορείς θα μου πεις να έρθω;
Ποιος σου είπε πως μπορώ να κάνω αυτό που λες;
Να περιμένω να μου πεις πότε να έρθω;
Αποφάσισα να εξαφανιστώ.
Έτσι δεν μου ζήτησες;
Εγώ ήθελα απλά να σε δω πέντε λεπτά να δω τι κάνεις και πως τα πας..
Μόνο αυτό!
Δεν με νοιάζει τι κάνει και πως σε χειρίζεται ο μπαμπάς σου.
Δεν με νοιάζει εμένα τίποτα, εγώ ξέρω τι περνάς και τι θα περάσεις ακόμα αλλά δεν μου πέφτει κανένας μα κανένας λόγος να επέμβω αλλά ούτε να είμαι δίπλα σου.
Έτσι είναι πρέπει να προχωρήσεις και να δεχθείς όλα όσα θα σου φέρει η ζωή αφού διάλεξες να φύγω και να σε κάνουν ότι θέλουν.
Σ’ αγαπώ ναι..
Μου λείπεις αλλά τώρα έμαθα μωρό μου καλά το μάθημα που έπρεπε να πάρω τόσα χρόνια..
Με όλα αυτά που μου συμβαίνουν..
Πρέπει να αγαπάω και μένα..
Να βρω εγωισμό και να σκέφτομαι εμένα και κανένα άλλο..
..και βλέπεις;
Τα κατάφερες..
Όπως κατάφερες να με κάνεις να ρεζιλευτώ, να πέσω από το εγώ μου και να τρελαθώ κατάφερες και να βρω αίσθημα το οποίο δεν ήξερα τόσα χρόνια..
Δεν σε μισώ, απλά μετάνιωσα που θυσίασα εμένα για σένα, χωρίς εσένα..
Όλα τα άλλα χαλάλι σου.. ήταν για σένα και πάλι χωρίς εσένα αλλά αυτά μια μέρα θα τα ξαναδείς και τότε θα καταλάβεις..
Δεν σε κατηγορώ για τίποτα..
Εγώ φταίω μόνο εγώ..
Που σε εμπιστεύτηκα και σου έδωσα το δικαίωμα να μου πάρεις μέτρα και μου φόρεσες μια αλυσίδα που ούτε εγώ δεν ξέρω πότε και πως θα την βγάλω..
Δεν θέλω να την τραβήξω να την σπάσω..
Θέλω να την ξεκουμπώσεις αργά – αργά..
Και να μου την δώσεις στο χέρι ομοιόμορφη και να την βάλω κάπου σαν μια γλυκιά ανάμνηση, όπως και την μοβ μαργαρίτα που μου χάρισες μια μέρα..
Ενθύμιο.. από σένα..
Με αγάπη και φιλία..
Ο μπαμπάς σου ότι κάνεις, όπου πας και ότι λες τα ξέρει όλα;
…όταν θα μπορείς θα μου πεις να έρθω;
Ποιος σου είπε πως μπορώ να κάνω αυτό που λες;
Να περιμένω να μου πεις πότε να έρθω;
Αποφάσισα να εξαφανιστώ.
Έτσι δεν μου ζήτησες;
Εγώ ήθελα απλά να σε δω πέντε λεπτά να δω τι κάνεις και πως τα πας..
Μόνο αυτό!
Δεν με νοιάζει τι κάνει και πως σε χειρίζεται ο μπαμπάς σου.
Δεν με νοιάζει εμένα τίποτα, εγώ ξέρω τι περνάς και τι θα περάσεις ακόμα αλλά δεν μου πέφτει κανένας μα κανένας λόγος να επέμβω αλλά ούτε να είμαι δίπλα σου.
Έτσι είναι πρέπει να προχωρήσεις και να δεχθείς όλα όσα θα σου φέρει η ζωή αφού διάλεξες να φύγω και να σε κάνουν ότι θέλουν.
Σ’ αγαπώ ναι..
Μου λείπεις αλλά τώρα έμαθα μωρό μου καλά το μάθημα που έπρεπε να πάρω τόσα χρόνια..
Με όλα αυτά που μου συμβαίνουν..
Πρέπει να αγαπάω και μένα..
Να βρω εγωισμό και να σκέφτομαι εμένα και κανένα άλλο..
..και βλέπεις;
Τα κατάφερες..
Όπως κατάφερες να με κάνεις να ρεζιλευτώ, να πέσω από το εγώ μου και να τρελαθώ κατάφερες και να βρω αίσθημα το οποίο δεν ήξερα τόσα χρόνια..
Δεν σε μισώ, απλά μετάνιωσα που θυσίασα εμένα για σένα, χωρίς εσένα..
Όλα τα άλλα χαλάλι σου.. ήταν για σένα και πάλι χωρίς εσένα αλλά αυτά μια μέρα θα τα ξαναδείς και τότε θα καταλάβεις..
Δεν σε κατηγορώ για τίποτα..
Εγώ φταίω μόνο εγώ..
Που σε εμπιστεύτηκα και σου έδωσα το δικαίωμα να μου πάρεις μέτρα και μου φόρεσες μια αλυσίδα που ούτε εγώ δεν ξέρω πότε και πως θα την βγάλω..
Δεν θέλω να την τραβήξω να την σπάσω..
Θέλω να την ξεκουμπώσεις αργά – αργά..
Και να μου την δώσεις στο χέρι ομοιόμορφη και να την βάλω κάπου σαν μια γλυκιά ανάμνηση, όπως και την μοβ μαργαρίτα που μου χάρισες μια μέρα..
Ενθύμιο.. από σένα..
Με αγάπη και φιλία..
