Μία βδομάδα πέρασε από τότε που έχω ν' ακούσω τη φωνή σου.
... να μου μιλάει γλυκά..όμορφα…
Κι όμως, μέσα στο λαβύρινθο του μυαλού μου ακόμη ο ήχος της βολτάρει.
Κάθε διάδρομος και μια ελπίδα...
Σε κάθε διάδρομο κι ένα κερί με φλόγα που προσμένει...
Το άρωμα της προσμονής, είναι το άρωμά του...
Τριγυρνώ άσκοπα σε μέρη που δεν πήγαμε μαζί.
Σε μέρη που το χέρι του δεν κράταγε το δικό μου.
Σε αμμουδιές πιο μακρινές, μονάχη να ξεχάσω...
Μα ένα τραγούδι, ο ήλιος που δύει, δυο φιγούρες ξένες αγκαλιασμένες,
θυμίζουν την εικόνα του και με γυρνάνε πίσω.
Πόσο βαθιά τον αγάπησα και τον αγαπώ ακόμη, ποτέ του δε θα μάθει!
Πότε θα πάψω να πονάω...
Βαδίζω σ' ένα μονοπάτι που η θύμησή του κρατά τη λαχτάρα μου να τον ξαναδώ...
Είναι κι αυτή η ώρα η Βραδυνή που σκοντάφτει πάνω μου και χάνω
τα σταθερά τα βήματά μου...
Πήγα πάλι στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου...
Άφησα τους αναστεναγμούς μου να τους βουτήξει το σκοτάδι...
Έκλαψα κι άφησα τα δάκρυα να ποτίσουν τα θεμέλια του...
Ικέτευσα για ένα σημάδι...
Πότε θα πάψω να πονάω...
Κάθε διάδρομος και μια ελπίδα...
Σε κάθε διάδρομο κι ένα κερί με φλόγα που προσμένει...
Το άρωμα της προσμονής, είναι το άρωμά του...
Τριγυρνώ άσκοπα σε μέρη που δεν πήγαμε μαζί.
Σε μέρη που το χέρι του δεν κράταγε το δικό μου.
Σε αμμουδιές πιο μακρινές, μονάχη να ξεχάσω...
Μα ένα τραγούδι, ο ήλιος που δύει, δυο φιγούρες ξένες αγκαλιασμένες,
θυμίζουν την εικόνα του και με γυρνάνε πίσω.
Πόσο βαθιά τον αγάπησα και τον αγαπώ ακόμη, ποτέ του δε θα μάθει!
Πότε θα πάψω να πονάω...
Βαδίζω σ' ένα μονοπάτι που η θύμησή του κρατά τη λαχτάρα μου να τον ξαναδώ...
Είναι κι αυτή η ώρα η Βραδυνή που σκοντάφτει πάνω μου και χάνω
τα σταθερά τα βήματά μου...
Πήγα πάλι στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου...
Άφησα τους αναστεναγμούς μου να τους βουτήξει το σκοτάδι...
Έκλαψα κι άφησα τα δάκρυα να ποτίσουν τα θεμέλια του...
Ικέτευσα για ένα σημάδι...
Πότε θα πάψω να πονάω...
